Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Zuid Bohemen

Zuid Bohemen

19/4/2007 - Wandelen in Zuid Bohemen

Wandelen in Zuid Bohemen

 

Voor de echte wandelaar is Zuid Bohemen een waar Eldorado. Wandelen in de prachtige, vaak nog ruige natuur, zonder iemand tegen te komen. Goed gemarkeerde paden over asfalt of dwars door de bossen en landerijen.

 

Ons bedrijf, op 6 km van de grens met Oberösterreich, ligt midden in de natuur. U kunt direct vanaf ons terrein onbeperkt wandelen en prachtige routes uitzetten.

 

Natuurlijk kunt u het wandelen combineren met een bezoek aan historische steden en dorpen als Cesky Krumlov, Rozmberk, Divci Kamen of Vyssi Brod., Of u kunt een dagje er op uit in Oostenrijk.

 

Ons bedrijf is zeer kindvriendelijk. In de vakantieperiodes hebben we dan ook veel gezinnen als gast. Voor gezinnen hebben we speciale gezinsunits met altijd 2 aparte slaapkamers.

 

Maar ook (oudere) echtparen of grotere groepen, kiezen ons bedrijf vaak als uitgangspunt voor tochten over de uitlopers van het Sumava gebergte.

 

Voor meer info zie: www.gasthuis-kaliste.nl

Reacties (0) :: Geef een reactie! :: Permanente Link

19/4/2007 - Shiatsu in Zuid Bohemen

Klassieke Shiatsu in Zuid Bohemen

 

Speciaal voor diegenen die natuur, cultuur en rust willen combineren met ontspanning en bezinning organiseert Gasthuis Kaliste in samenwerking met Jitske Dijkstra – Praktijk voor Klassieke Shiatsu in het voorjaar en najaar van 2007 een basiscursus Klassieke Shiatsu.

 

Klassieke Shiatsu vindt zijn oorsprong in de Traditionele Chinese Geneeskunst en maakt gebruik van energiebanen (meridianen) die door het lichaam lopen. Door druk uit te oefenen op deze  energiebanen wordt het zelfgenezend vermogen van ons lichaam ge(re)activeerd en gestimuleerd. Door Shiatsu wordt je aangeraakt en geraakt, waardoor spanning wordt opgelost en blokkades worden opgeheven. Het resultaat is een diepe weldadige ontspanning en lichamelijke en geestelijke balans.

 

Iedere ochtend begint met Do-in. Do-in is een Japans systeem van oefeningen, strekkingen, ademhalingstechnieken gericht op het openen van de meridianen, het herstellen van evenwicht en het bevorderen van de gezondheid en vitaliteit.

Na de lunch praktisch aan het werk met het oefenen van de Shiatsu technieken.

 

Docent Jitske Dijkstra: Praktijk voor Klassieke Shiatsu in Muiderberg en 4 jarige beroepsopleiding Ned. School voor Klassieke Shiatsu te Den Haag.

 

Cursusdata : voorjaar 5-12 mei 2007

                          najaar    17-24 november

Taal                : Nederlands

 

Voor uitgebreide informatie zie:   

www.gasthuis-kaliste.nl  

of   www.shiatsu-dijkstra.nl

 

Reacties (0) :: Geef een reactie! :: Permanente Link

19/4/2007 - Tandarts in Tsjechie

Naar de tandarts in Tsjechië

 

De tandarts is erg duur geworden in Nederland. Daarbij komt dat de tandarts niet meer automatisch verzekerd is en bijverzekeren is kostbaar en ook niet altijd zinvol.

 

In Tsjechië zijn tandartsen veel goedkoper. Daarom zitten met name bij ons in de grensstreek veel jonge, goed opgeleidde tandartsen die zich richten op patiënten uit het duurdere Oostenrijk. Deze jonge artsen spreken goed Engels, redelijk Duits en hebben moderne apparatuur (Siemens) in hun behandelkamers staan.

 

Het loont absoluut niet de moeite om voor elke vulling naar Tsjechië te reizen. Maar mensen die wat meer willen doen als “een gaatje” kan de reis wel uit. Als voorbeeld: een enkele kroon kost in Tsjechië 275,00 euro (full ceramic crown). Bij een behandeling waarbij meerdere kronen tegelijk worden aangemeten zakt de prijs zelfs nog iets. Ook bruggen, implantaten (Straumann) en bleken van tanden zijn veel goedkoper hier.

 

Wij willen onze gasten graag van dat prijsverschil laten profiteren en bieden daarom de volgende service in de vorm van een tandarts-arrangement:

 

  • Wij leggen vooraf contact voor u met de behandelaar (m/v), en verzorgen een offerte op basis van uw wensen. Ook de afspraak voor behandeling maken wij.
  • U komt naar Tsjechië en bent een week onze gast op basis van volpension, waarbij we met het menu vanzelfsprekend rekening houden met de situatie.
  • Wij brengen u naar de tandarts, introduceren u daar en begeleiden het verdere traject.
  • Om de week zo prettig mogelijk te maken reserveren wij voor u een massage naar keuze (hot-stone, shiatsu of klassiek).
  • Mocht in uitzonderlijke gevallen de behandeling niet naar wens geslaagd zijn, dan staat de tandarts garant voor zijn werk en dat van het tandtechnisch laboratorium en bent u bij een eventueel extra bezoek, kosteloos onze gast.

 

Uw bezoek ziet er als volgt uit:

 

Zaterdag

Uw aankomst, alleen, met partner en/of vriend(in).  Welkomstdrankje en korte toelichting

Zondag

Lekkere rustdag met bijvoorbeeld een bezoek aan Cesky Krumlov.

Maandag

Wij zorgen dat u op de afgesproken tijd bij de tandarts bent voor uw behandeling

Dinsdag t/m donderdag

U geniet van het prachtige Zuid Bohemen, laat zich verwennen in ons pension en gaat in de loop van de week op de massage-tafel ter ontspanning.

Vrijdag

U gaat opnieuw naar de tandarts maar nu om uw prothesen te laten plaatsen

Zaterdag

U neemt afscheid en reist terug naar huis, tevreden met een professioneel opgeknapt gebit.

 

Kosten voor een dergelijke week, op basis volpension, ongeacht seizoen en ongeacht 1 of 2 persoonskamer: 260.00 euro all-in, doch exclusief de behandelingskosten.

 

www.gasthuis-kaliste.nl

Reacties (0) :: Geef een reactie! :: Permanente Link

19/4/2007 - Nieuwsbrief April

 

Familie Koks

Trojany 1

382 72 Dolni Dvořiště

Česká Republika (Tsjechië)

 

Tel:      00420 - 380324292

Efax:   0031   - 847540901

Mob:   00420 - 728741934

           

franskoks@planet.nl

www.gasthuis-kaliste.nl

Datum: april 2007

 

 

Nieuwsbrief Gasthuis Kaliste,

 

Beste mensen, familie, vrienden, bekenden, gasten, relaties.

 

Begin mei wonen we 2 jaar in Tsjechië en in juni start ons derde zomer seizoen. Reden genoeg om een lekkere fles Bohemia Sekt open te trekken; ware het niet dat er af en toe ook donkere wolken in de lucht hangen.

 

Want: “Googles-wegen-zijn-ondoorgrondelijk”.

Het eerste jaar waren we goed te vinden, het eerste seizoen was dan ook boven verwachting druk. Het tweede seizoen was nog beter, een groot deel van de zomer zaten we zelfs 100% vol. Inmiddels zijn we echter weg gezakt bij de zoekresultaten en staan we vaak pas op pagina 8 of verder. Oorzaak het nog altijd groeiende aantal sites en aanbieders. Gevolg: vakantiegangers vinden ons niet meer.

 

Jammer, want Kaliste is absoluut de moeite waard. Het eldorado voor liefhebbers van rust en natuur en de ideale plek voor gezinnen die andere gezinnen willen ontmoeten tijdens hun vakantie. Ook paren of groepen komen in of na het seizoen volop aan hun trekken.

 

Onze ervaring groeit, onze service groeit en ook de faciliteiten groeien. Zo heeft Sonja van natuursteen een prachtige grote zandbak gemetseld en heeft Frans van het hout om ons heen een schommel-klimrek-hut getimmerd. Onze picknick is inmiddels beroemd en de wekelijkse barbecue onvolprezen en de keuken een goed geoliede machine waar je je vingers bij aflikt.

 

Jullie kunnen ons helpen weer wat beter te “scoren op het internet”. Dat kan op 3 manieren:

 

  • En door af en toe onze website te bezoeken.
  • En door onze site door te geven aan bekenden.
  • Onze site op te nemen als link op andere sites

 

Verder vanzelfsprekend de vraag aan een ieder met positieve ervaringen: tip vrienden en bekenden ze zijn van harte welkom.

 

En tot slot: we vinden het heel fijn jullie ook (opnieuw) als gast te mogen ontvangen.

 

Alvast bedankt. Een fijne zomer en wie weet zien we elkaar in Zuid Bohemen.

 

Frans, Sonja en Bloem

 

www.gasthuis-kaliste.nl

Reacties (0) :: Geef een reactie! :: Permanente Link

19/4/2007 - Stradivarius

Stradivarius

 

De eerste dag van mei 2005, zijn wij geemigreerd naar Tsjechië alwaar we de trotse eigenaren zijn geworden van een prachtig pension (zie www.gasthuis-kaliste.nl).

We genieten van ons nieuwe leven, ons prachtige bedrijf en de schitterende omgeving waarin we wonen, en bovenal:

We genieten van alle bijzondere avonturen die we beleven. Avonturen met het land, zijn bewoners, zijn autoriteiten, de taal en onze gasten. We zullen desgewenst, van tijd tot tijd, een tipje van de avonturensluier lichten, in de hoop daarmee ook wat licht te werpen op ons dagelijks leven in dit mooie land.

 

Het eerste tipje.

 

Op een mooie dag in december hadden we 3 zigeuners op het terrein voor wat (graaf)werk. De oudste begon met me over vioolmuziek. Erg mooie muziek, en hij had een erg mooie viool begreep ik. De volgende dag waren de mannen er weer. Toen hij me zag haalde de oudere man een geleefde vioolkist uit zijn oude witte, maar keurig gewassen Ford en toonde me een prachtig instrument. Ik heb er geen verstand van maar de viool was werkelijk mooi tot in elk detail. Gevlamd hout, schitterend inlegwerk. Op aanwijzing van de zigeuner las ik “Antonius Stradivarius” op een stuk papier in het instrument.

Hij wees herhaald op ons bedrijf en ik begreep dat hij wilde weten of we belangstelling hadden voor vioolmuziek. Nou hebben we regelmatig levende muziek, 3 professoren van de universiteit van Ceske Budejovice musiceren in hun vrije tijd. Ze treden op onder de naam Zamecke Trio, wat letterlijk vertaald “klein kasteel trio” betekent. Een speelt op een elektronisch orgel en alle drie spelen ze verschillende blaasinstrumenten. We nodigen ze met van tijd tot tijd uit, niet geweldig, wel erg gezellig en heel betaalbaar. Een violist kan echter voor de nodige afwisseling zorgen, dus ik noteerde het mobiele nummer van de zigeuners.

 

Omdat Sonja ook enthousiast was besloten we bij de eerste de beste gelegenheid de zigeuners uit te nodigen om te ervaren hoe dat zou zijn.

Begin februari hadden we Duitse families over de vloer, waren Polle en zijn vriendin Marieke te gast en leek het ons leuk om het gezelschap aan te vullen met de Nederlandse vrienden die we inmiddels in Tsjechië hebben. We zouden er een gezellige avond van maken en de zigeuners uitnodigen te komen spelen.

 

“Chtěl bych prosim housle muzika, středa 13 ůnor devatenáct hodin v Penzion Kaliště”, we spreken inmiddels een beetje Tsjechisch. De afspraak was snel gemaakt.

We hadden het restaurant extra gezellig gemaakt, de openhaard knetterde, de kaarsen branden, de tafels mooi gedekt en Sonja werkte hard aan een 3 gangenmenu met kaasfondue als hoofdgerecht. Kwart voor zeven kwam de oude Ford escort van de zigeuners het terrein op. Gedurende de dag had ik me afgevraagd hoe de oude man gekleed zou zijn. Ik had hem alleen in zijn werkkleding gezien. De oude man, naar alle waarschijnlijkheid overigens jonger als ikzelf, kwam binnen met zijn zoon en de vioolkist onder zijn arm. Hij bleek tot mijn teleurstelling gekleed in een oude wollen overjas met daaronder de typisch Tsjechische trainingsbroek die ik hem al vaker had zien dragen. Het mocht de pret niet drukken. Vader en zoon, met hun overjassen aan, dronken koffie aan de bar en rookten een sigaret. Onderwijl zette ik de gasten aan tafel en vertelde hen dat het allemaal echt ging gebeuren: de zigeuners waren gearriveerd. Aan de bar vroeg ik de naam van de oude man, zodat ik hem kon introduceren. Jan Cervenek, vertelde hij, net als zijn opa en net als zijn zoon. Dat betekent, weet ik inmiddels, zoveel als Jan Rood.

Ik legde in mijn beste Tsjechisch uit dat we bijna aan het voorgerecht toe waren en dat ik hem vooraf wilde introduceren. Kortom, met 5 minuten kon hij los. De oude man knikte, haalde echter nog steeds de viool niet uit de koffer, hield zijn jas aan en stak zelfs nog een sigaret op. Ik word niet zelf zenuwachtig, maar ik had wel het gevoel de zaak niet echt in de hand te hebben. Zo kwam het dan ook dat ik op aandrang van Sonja, de voorgerechten liep uit te serveren, zonder de muziek te hebben kunnen aankondigen. Sterker nog, vader en zoon zaten nog steeds genoeglijk aan de bar en rookten. De gasten aten van hun bieten carpaccio geserveerd op mooie grote ronde borden, en ik liep naar de oude toe en maakte duidelijk dat ik toch erg graag wilde dat hij nu ging spelen.

 

Een enorme grijns verscheen op zijn gezicht, zijn eeltige rechterhand bewoog naar zijn borst en daarna een weids gebaar naar de viool in zijn kist. Hij spelen?, ik mocht spelen!. Korte tijd stond ik perplex, en herhaalde onbewust mijn verzoek een paar maal. Bij de zigeuner viel het kwartje dan wel de kroon het eerst: “housle na prodej”. Te koop, de man kon helemaal geen viool spelen. Hij had een prachtige viool, een erfstuk van zijn oma, maar te koop. Hij hoopte dat wij rijke westerlingen deze Stradivarius viool wilde kopen. De prijs was erg redelijk vond hij zelf: 140.000 Kc ofwel iets meer als 5.000 euro. En als wij vioolmuziek wilde: zijn broer speelde prachtig in een groep van vijf, als we wilden mochten we altijd bellen.

 

De avond is gezellig geworden, alleen al omdat het hele gezelschap mijn fout als een zeer geslaagde grap zag. De zigeuners zijn gebleven tot ik een nieuwe afspraak met ze had gemaakt.

 

Kort daarop waren ze op ons verzoek opnieuw in Kaliště. We hadden ons inmiddels verdiept in het verschijnsel Stradivarius en hebben bij het tweede bezoek de viool aan alle kanten gefotografeerd. Deze Stradivarius violen zijn zo beroemd dat ik net ontdek dat “microsoft word” het woord “Stradivarius” automatisch met een hoofdletter begint. Vooral in Tsjechië zijn begin van de vorige eeuw, een hoop valse Stradivarius violen gebouwd. Ze zijn ook voor leken redelijk herkenbaar. Sinds Stradivarius, die evenals zijn zonen begin 18de eeuw is overleden, zijn mensen groter en armen langer geworden. Daarom zijn alle violen uit de 17de en 18de eeuw, en dus ook alle Stradivarius violen, na 1900 voorzien van een verlengde hals.

 

Voor de zekerheid hebben we de foto’s op internet gezet. De reacties waren helder: een heel mooie viool, waarde afhankelijk van conditie en klank van enkele honderden tot enkele duizenden euro’s, maar absoluut niet gebouwd door de Italiaan Stradivarius of zijn zonen.

 

Het kan verkeren, wij houden het voorlopig bij ons Kasteel Trio.

 

maart 2007

Frans Koks

 

www.gasthuis-kaliste.nl

Reacties (0) :: Geef een reactie! :: Permanente Link

19/4/2007 - Wandeling bij Vyssi Brod

Wandeling bij Vyssi Brod.

 

“Chtel bych dwa zpátečni listek do Vyssi Brod Klaster prosim”. Diep gebukt, mijn hoofd ter hoogte van het benepen luikje, heb ik genoeg Tsjechisch in huis om de retourtjes te bestellen. Voor 58 kronen, ca 2 euro, met 2 personen 15 km heen en terug. Het treintje, een oude dubbeldekker ooit afgedankt in West Europa, staat al uren te wachten. Locomotief en wagon hoeven nog maar een keer of 7 per dag heen en weer.

We zoeken een plekje boven, doorgezakte oude banken, het skai hier en daar gerepareerd met fraaie dekensteken. De rit is de moeite waard, door bos, langs de prachtige rivier de Vltava, hobbelend over onbewaakte overgangen en stoppend bij elk gehucht dat voldoende ruimte heeft vrij gemaakt om een perron te suggereren.

 

We stappen uit. Vyssi Brod Klaster blijkt een echt station. Een perron, een schaduwrijk gebouw in de gele kleur van alle stations. Boomstammen naast de rails en op de wagons. Klaar voor transport naar zagerijen: timmerhout of grof gekloofd en benut om de Tsjechische winters mee door te komen.

De brug tegenover het station voert ons over de snelstromende Vltava. De rivier is nu leeg. Zomers zie je hier luidruchtige jongelui in kleurige zwembroeken en bikini’s. Ze sjouwen zuurkoolvaten met bagage, tenten, muziekinstrumenten en kratten bier aan boord van hard opgepompte rafts. De vakantie tegemoet, weinig slaap, veel drank en gezang, veel zon. Een week lang de rivier af die na een paar maal van naam te veranderen, als Elbe in de Noordzee uitmondt.

 

Wij lopen recht op het statige witte klooster van Vyssi Brod af. Het begin en het eindpunt van onze wandeling.

 

Kop of munt gooien is niet nodig. We kiezen voor een start door het dorp, linksom wandelen we omhoog richting het centrale plein “Náměstí” dat elk dorpje of stadje heeft. Een pleintje, een parkeerterrein, een kerkje, mooie karakteristieke pandjes vooral bevolkt door Vietnamese textiel verkopers.

Nederlandse en Oostenrijkse toeristen op zoek naar wel erg goedkope Adidas T-shirts of Nike schoenen. Rechtsaf, we blijven stijgen tot voorbij de kerk, tot op de hoogte van een kleine Spar supermarkt. Onze rugzakjes zijn goed gevuld. In de thermoskan zit koffie. We hoeven de Spar dus niet met een bezoek te vereren, doch gaan gelijk naast de “Cukrárna” (banket bakkerij) rechtsaf verder omhoog een smalle straat in. Onze route is hier groen. We negeren zijweggetjes, laten onze Spaanse waterhond Yon, toeblaffen door de honden achter de tuinhekken van de huizen aan de rand van Vyssi Brod. Kleine bocht naar rechts daarna rechtdoor, sterk klimmend over een pad dat nu keihard is, maar duidelijk ook heel drassig kan zijn. We hebben geen idee hoeveel procent we stijgen, maar onze kuiten registreren een snel toenemend hoogte verschil.

 

Rechts passeren we de eerste afbeelding van een kruiswegstatie. Twaalf prenten die het verhaal vertellen van de lijdensweg van Jezus. De kruiswegstatie is recent gerestaureerd. Het steen is schoon en de in gietijzer gegoten afbeeldingen zijn zilverkleurig geschilderd met hier en daar een goudkleurig accent.

Bij de derde beeltenis draaien we ons om. Verbluft zien we hoe hoog we al geklommen zijn, een prachtig vergezicht lokt, enorme stukken grasland, zware naaldbossen, buizerds klimmend op de thermiek. Het Oostenrijkse deel van het Sumava gebergte zien we rechts van ons. Erg mooi, maar we moeten verder. Al stijgend naderen we nu het bos, het pad wordt smaller en begint te slingeren, het lijdensverhaal markeert nog altijd onze weg. Als Maria Magdalena zich over Jezus ontfermt verdwijnen wij tussen de immens hoge naaldbomen.

 

Na een stevige klimpartij en nog een paar bochten komen we bij ruines van kapelletjes en een trap die steil omhoog naar het Maria kerkje leidt. Dat gerestaureerde kerkje kent een paar gebouwtjes. Een ervan heeft groot raam dat aan het sprookjes bos in de Efteling doet denken: Jezus ligt er achter opgebaard. Voor de kerk staat in de openlucht een gemetselde preekstoel. Met weinig fantasie beleef ik een hagenpreek. Een priester die hoog in het bos, buiten het zicht van de communisten, op de kansel voor zijn parochie preekt.

Picknickbanken wachten, tijd voor koffie en brood want de kerk ter ere van Maria ligt op het hoogste punt van onze tocht.

We maken foto’s terwijl Yon druk op zoek is naar sporen van de toeristen die hier komen.

Als we de dop weer op de thermoskan hebben geschroefd, slaan we achter het kerkje rechtsaf een uitgesleten bospaadje in dat naar een lager gelegen asfaltweggetje voert. Linksaf moeten we nog een paar honderd meter asfalt accepteren, de rest van de tocht zal vooral over ruigere paden gaan. Door de bomen zien we een andere, lager gelegen weg en steken door naar beneden. De nieuwe weg gaan we niet op. Op de bomen zien we een rijke kleurschakering aan markeringen, het begin ook van de gele route die helemaal langs een ruig stromende beek voert.

Eerst horen we de beek alleen, dan krijgen we haar ook snel in het oog. De “Menší Vltavice”, een prachtige woeste stroom die soms door brede plassen klettert om zich dan weer onder enorme stenen door te wurmen. De gele markering wijst ons een pad dat strak langs het water loopt. Een grof pad goeddeels bestaande uit de wortels van de bomen. De enorme sneeuwval van 2 januari en de storm van 1 november 2006 hebben duizenden bomen geveld. De Tsjechische overheid is aan opruimen in dit stuk bos duidelijk nog niet toegekomen. Regelmatig gooien we onze creativiteit in de strijd en zoeken onze weg onder en over omgevallen dennen en populieren. De bomen, de bruisende beek, de telkens terugkerende watervallen maken de tocht tot een waar avontuur. De camera komt nauwelijks aan rust toe. We genieten en onze waterhond doet zijn raskenmerken eer aan, de temperatuur van het water negerend.

De tocht langs het stromende water lijkt eindeloos.

 

Geen diep ravijn en een vervaarlijk slingerende touwbrug, maar een degelijke houten brug brengt ons naar de overkant en weg van de beek. De ophol geslagen fantasie stokt.

 

Het pad krijgt nu meer een gecultiveerd karakter.

Sinds de stichting van het klooster rond 1260 n.Chr hebben monniken vanaf deze plek, de beek afgetakt en deel van de stroom gekanaliseerd. Helder water geleid door mensen handen, door bakken en langs een sluisje, mogelijk bedoelt voor irrigatie, drinkwater of de productie van bier. Het kanaaltje is een spannende variatie in de overweldigende natuur. Nog altijd wijzen de kruinen van naald en loofbomen tot in de hemel. Stenen meer als mans hoog dwingen respect af terwijl we ze passeren. In de oever van de teruggekeerde beek, liggen de restanten van zuurkoolvaten ooit door monniken uit massief steen gehakt. Hoeveel eeuwen zal zich hierin het fermentatie proces hebben afgespeeld voordat de afgedankte stenen eerst als varkensvoertrog en tenslotte als oeverbescherming dienst mochten gaan doen?

Onze route is nog immer erg duidelijk gemarkeerd en goed te volgen, als we de buitenzijde van Vyssi Brod aan de andere kant van de beek, tegen de helling van een heuvel zien liggen. Na een bocht komt ook het klooster in zicht.

 

De achterzijde van het kloostercomplex is nog steeds van de Tsjechische overheid, communisten verzetten zich en niet alle rechtmatige eigendommen zijn in 1998 terug gegeven aan de Kerk. Een deel van de oude gebouwen is in gebruik als manege, de bierbrouwerij met zijn prachtige hoge schoorsteen is vervallen. Bovenop de schoorsteen heeft de familie ooievaar haar nest gevlochten. Muren brokkelen af, planten en zelfs boompjes groeien in de dakgoten. De gebouwen aan de voorzijde zijn wel terug gegeven door de staat en blijken te zijn gerestaureerd.

“God is geduldig en oneindigheid kent geen tijd”, de kloosterlingen zijn er van overtuigd dat ze ooit weer het hele complex zullen bezitten. En wie weet betekent dit dat alles tot de oorspronkelijke staat wordt teruggebracht.

 

We lopen om het enorme terrein, langs lange witte klooster muren.

Beneden ons komt de Vltava weer in zicht, pension “Inge”, de plek waar ’s zomers de hele dag door jongeren aangevuld met toeristen de rivier op gaan.

De voorjaarszon weerkaatst op de witte muren, de merrie in de weide voor het klooster heeft een veulen.

 

Wij zijn anderhalf uur onderweg geweest en hebben een bescheiden 10 kilometer in de benen. Ondanks de 235 meter hoogte verschil tussen het Klooster en het Maria Kerkje is de  tocht prima te doen, ook met kinderen.

 

Wij lijnen de hond aan en lopen terug naar het station.

 

Gasthuis Kaliště,

 

Frans, april 2007.

 

www.gasthuis-kaliste.nl

Reacties (0) :: Geef een reactie! :: Permanente Link

Over mij

Links

Home
Bekijk mijn profiel
Archief
Pagina 1 van 1
Laatste Pagina | Volgende Pagina